dinsdag 15 november 2016

Er is er eendje jarig.....

Sinds vannacht ben ik ineens 1 jaar ouder geworden, dat gaat hard. Ben blij dat er niet meer van dit soort nachten volgen in zo'n jaar.

Toen ik nog ècht jong was, was iemand van 44 ècht oud! Ik ken het cliché, want je bent zo jong als je je voelt. Dit hoor ik ook mensen zeggen die 80+ zijn en met een rollator lopen. Tja, hoe 'waar' is dat dan? 

Ik denk dat je je inderdaad zo jong voelt als je bent, maar dan vooral voor JEZELF !


Ben vandaag veel geapped, gemaild, gebeld, zelfs door ex-collega's van 20 jaar terug! Het waren al met al opvallend veel collega's van vroeger. Hoe ouder je wordt, hoe meer je er ook krijgt waarschijnlijk. 😂 En omdat m'n werk toch wel een voornaam ding is in m'n leven, blijkt dit wel een grote sociale kring van mij.

Geweldig natuurlijk, want blijkbaar ben ik nog niet gewist uit oa. hun 'Contactpersonen'. We hebben heel wat meegemaakt! Deze mensen zijn ook een mooie herinnering voor mij. Met veel van deze mensen heb ik ook nog weleens contact, soms frequent soms jaarlijks.

Ook m'n huidige collega's zijn geweldig trouwens. Ik heb zelfs een handgeschreven kaart gekregen, omdat ik mezelf geen verjaardagskaart van CombiVliet heb gestuurd. Wat ik voor anderen wel regel, maar het is een beetje triest om dit naar jezelf te sturen, toch? Daarom was de verrassing ook des te groter.

Ik baal alleen een beetje van die Noord-Hollandse-collega's die me feliciteren met 'Uw' verjaardag en dan veelal met een hoofdletter. Daar word je als vrouwelijke veertiger niet echt door opgepept, maar dat zal de bedoeling zijn! Ik hoor ze lachen...


Vandaag had ik een vrije dag genomen op m'n verjaardag. Ik denk ik doe eens gek. Alhoewel ik meer mail lijk te krijgen dan andere dagen. Dat wordt zeker gezien als een cadeau..... 🎁

Maar toch een lekker dagje gehad, vanmorgen bij goede vriend m'n verjaardag gevierd. En vanavond met klein gezelschap gegeten, want de jarige is gratis. Aan elke tafel leek een jarige te zitten! 

Zelfs m'n oude schoolmaatje van het Zandevelt van zo'n 27-28 jaar terug die op dezelfde dag jarig was (wisten we nog), ging gratis eten! We herinnerden ons allebei nog van die kanotocht en het douchen maar die hoerentent waar we als klas terecht kwamen voor de zgn. disco wat finaal fout ging, kan ik me helaas niet erg goed meer voor de geest halen. 


Maar goed, ondanks het natte weer, was het een geweldige verjaardag met veel speciale mensen. 'U' is dankbaar weer een jaar ouder te zijn geworden! 👍🏼


zondag 21 augustus 2016

Waar is het meisje uit de polder gebleven?

Ik ben opgegroeid in het buitengebied van Hoek van Holland, op de grens van 's-Gravenzande. We woonden op een doodlopend laantje, ergens achteraf. Ik was een buitenkind, een kind van de polder....

De kinderen die op dit laantje woonden, waren allen jongens van mijn leeftijd dus meisjes-dingen waren er voor mij niet bij. Ik betwijfel dat als er wel een meisje was geweest, ik wel met poppen zou spelen? Ik denk het niet.
Ik was een echt jongens-meisje! Hutten bouwen, slootje springen, boompie klimmen, ik deed alles en deed echt niet onder aan de jongens, daar zorgde ik wel voor. Ik was een ster in slootje springen, geen sloot was me te breed, of ik haalde het wel. En er was niet gauw een boom waar ik niet in durfde te klimmen om in een vogelnest te kijken. Het was als kind survivallen, want als je ergens in de polder of in het bos was, had je geen eten, drinken of wc. Maar toch ging het als vanzelf, want waarvoor had je een wc nodig, je kon overal zitten. Nou moet ik toegeven dat dat bij jongens makkelijker gaat dan bij meisjes. Daarom leek het me ook geweldig om een jongen te zijn.... Maar dat was ik niet. Dat is allemaal wel goedgekomen, maar in een volgend leven vind ik het niet erg om een jongen te zijn!

Dat vrije leven in de buitenlucht heb ik nu niet meer, besef ik. Naarmate je ouder wordt, verdwijnt dat. Dat hoort misschien wel zo. Maar als ik mijn kinderen nu zie, mis ik het toch.... Gewoon doen waar je zin in hebt, buiten alles ontdekken, niets is raar, tijd is geen beperkende factor, leven in het nu en zorgen bestaan nog niet. Dat klinkt toch geweldig, ook voor een volwassene. Kan dat nog, vraag ik me af? Is dat proces terug te draaien?

Als mijn kinderen in de polder zijn, hebben ze bijvoorbeeld een eigen 'wc' gemaakt op een emmer die aan het hek hangt. Reuze handige vinding. Er is geen schaamte voor elkaar, het is gewoon. Een wc in de buitenlucht die geleegd wordt in de sloot. Maar wat als mamma daarop zou gaan zitten, dan is het natuurlijk wel raar, logisch, maar daar beginnen dus de beperkingen. Ik ben geen kind meer die nergens op aan wordt gekeken, ik ben een volwassene waar iets van verwacht wordt, anders is het raar. Is dat niet raar?

En alle dingen die ze ondernemen zonder angst voor morgen, ook dat lukt me niet meer. Ik durf geen al te grote risico's te nemen, want stel dat ik een been breek? Als volwassene is dat een drama (denk ik), want dan staat alles stil (wat natuurlijk niet zo is); wat met het huishouden, wat met m'n werk, wat met de kinderen, al die verplichtingen en verantwoordelijkheden zorgen ervoor dat ik dingen laat. Een kind heeft dat niet, want dat denkt niet aan morgen; hoe kom ik op school, hoe moet ik alles regelen, etc. Een kind leeft in het nu, wat natuurlijk geweldig is.

Nu is mijn leven zeker geen drama, doordat ik niet in een boom kan klimmen of op een emmer kan plassen in de buitenlucht, maar het is gewoon anders en dat besef heb je soms ineens. Ik krijg dan een beetje weemoed naar die tijd. Ik ben geen kind meer en dat is niet meer terug te draaien..... Ik ben wel heel dankbaar dat ik zo'n mooie onbezorgde jeugd hebt gehad!

woensdag 29 juni 2016

Ik ben niet zo goed in 'op vakantie gaan', denk ik

We gingen op vakantie en ìk nam mee:

M'n eigen dekbed
M'n eigen kussen
M'n eigen matrashoes
M'n eigen oplegmatrasje
M'n eigen woondekens voor op de bank
M'n eigen thee met m'n vertrouwde smaakje
M'n eigen beker voor de thee
M'n eigen ontbijtgranen
M'n eigen schaaltje en lepel
M'n eigen vanilleyoghurt
M'n eigen fohn
M'n eigen washandje

Allemaal lekker 'eigen' om weinig aan het toeval over te laten. En natuurljk wat een 'normaal' iemand ook meeneemt aan kleding, handdoeken, toiletartikelen, etc. De rest heb ik trouwens thuisgelaten....... De auto was vol!

En waar ging de reis heen? Wederom twee nachtjes Centerparcs (dit keer Het Heijerbos). Dat wilden de kinderen graag. Ja, we gingen het weer proberen, twee hele nachten. Toen we voor het eerst gingen twee jaar geleden, moesten we erg wennen (http://martinevdmeer.blogspot.com/2014/08/ik-ging-op-vakantie.html). En wat waren de kinderen gelukkig dat we weer 'op vakantie' gingen. Tot op heden zijn we nog nooit langer dan twee nachtjes weggeweest. Wat goed bevalt.
Driftig werden er lijstjes gemaakt door de dames met wat er in de koffer moest; de koffer stond vanaf maandag al klaar en we vertrokken op vrijdag. Dus goed voorbereid, zullen we maar zeggen. De nazorg is wat minder, want de koffer staat nog steeds in de gang. Maar dat even ter zijde.

Daar aangekomen regende het ín ons huisje. Nou ja 'huisje', zeg maar 'hut'. Het blijft toch een muf ding terwijl dit een luxere versie moest zijn. Ja, ook weer van die oranje gordijnen! De dag ervoor had het zo hard geregend dat het binnen nog steeds regende. Dat hadden wij weer.... Na enige tijd hadden we een nieuwe hut, die wel droog was. 
De kinderen vonden het geweldig spannend, wie moest waar gaan slapen, kasten inruimen (deden ze dat thuis maar), helemaal hyper waren ze. En wat vonden ze het weer leuk! Zwemmen, paardrijden, het was een feest voor ze, vooral in zo'n klein huisje bivakkeren heeft blijkbaar iets magisch.

Het toeval wil dat we twee keer weertype code oranje/geel hebben gehad de afgelopen twee jaar. Dit jaar waren de vooruitzichten 1,5 week voor vertrek meer dan zomers, maar dit veranderde naarmate de vertrekdatum in zicht kwam. En ook dit jaar hadden we code geel. Toeval voor de derde keer? Terwijl in het Westland het zonnetje vrolijk scheen.... 

Gelukkig laten kinderen hun gemoedstoestand niet afhangen van het weer. Zijn vonden het geweldig. Na zowat alleen maar regen tijdens onze 'vakantie', lieten wij (Leo en ik) ons niet meer foppen, toen het onweersfront naderde zondagmiddag. Hup in de auto richting huis, waar we nog lekker in het zonnetje hebben gezeten. Home sweet home, noemen ze dat toch?